Αυτό το μέρος της πόλης μας
εξελίσσεται στο καλύτερο μέρος
για απολαυστικό περπάτημα και όχι μόνο
γιατί είναι δίπλα στο κύμα
αλλά και δεν υπάρχουν, ακόμη τουλάχιστον,
τραπεζοκαθίσματα ή μηχανάκια
να σου χαλάνε τον ρυθμό και την διάθεση.
Συγχαρητήρια σε όλους όσους εργάστηκαν
προς αυτήν την εξέλιξη και κόντρα
στις διάφορες ΚΑΣΣΑΝΔΡΕΣ.
kartson.blogspot.gr
Ανάμεσα στις σκουριασμένες ράγες
των παλιών σιδηροδρομικών σταθμών
που από την εγκατάλειψη, έχουν χορταριάσει
κι έχουν αφίξεις κι αναχωρήσεις τρένων
κάτι χρόνια να αναγγείλουν,
ο επισκέπτης αν θα ψάξει
με προσοχή όμως μεγάλη και αγάπη
και είναι τυχερός,
θα ανακαλύψει
ανάμεσα στις πέτρες και τα σκουπίδια
κάτι πολύτιμα πετράδια που γυαλίζουν.
Είναι κάτι πέτρες
που σταλαγματιά με τη σταλαγματιά έχουνε γίνει
από χιλιάδες δάκρυα χαράς
μα πιότερο της λύπης
κι από βαλσαμωμένα λόγια αγάπης.
Τις έχουν σχηματίσει
τόσα λόγια, υποσχέσεις και φιλιά
αναχωρήσεων κι αφίξεων
απολιθώματα αναστεναγμών
και προπαντός ιζήματα
ανεκπλήρωτων υποσχέσεων επιστροφής.
Πάν Καρτσωνάκης
Για τους περισσότερο "προχωρημένους"
προτείνουμε η πίτα το σουβλάκι
να είναι πραγματικό και να φαγωθεί
αμέσως μετά το "Χριστός Ανέστη".
Ποια μηχανάκια
θα περάσουν ΚΤΕΟ;
Μας "δουλεύουν";
Αυτά που δεν έχουν
ούτε αριθμούς κυκλοφορίας;
Αυτά που έχουν
"πειραγμένες" εξατμίσεις;
Ποια μηχανάκια;
Αχ, όλα έπρεπε να 'ρθουν καθώς ήρθαν!
Οι ελπίδες και τα ρόδα να μαδήσουν.
Βαρκούλες να μου φύγουνε τα χρόνια,
να φύγουνε, να σβήσουν.
Ετσι, όπως εχωρίζαμε τα βράδια,
για πάντα να χαθούνε τόσοι φίλοι.
Τον τόπο που μεγάλωνα παιδάκι
ν' αφήσω κάποιο δείλι.
Τα ωραία κι απλά κορίτσια -- ω, αγαπούλες! --
η ζωή να μου τα πάρει, χορού γύρος.
Ακόμη ο πόνος, άλλοτε που ευώδα,
να με βαραίνει στείρος.
Ολα έπρεπε να γίνουν. Μόνο η νύχτα
δεν έπρεπε γλυκιά έτσι τώρα να 'ναι,
να παίζουνε τ' αστέρια εκεί σαν μάτια
και σα να μου γελάνε.
Κώστας Καρυωτάκης
kartson.blogspot.gr
.jpg)
Η εμπειρία από τις Ειδικές Οικονομικές Ζώνες
παραπέμπει σε εργασιακά κάτεργα με τεράστια
επιβάρυνση για την οικονομία της χώρας υποδοχής.
Οι νεαρές εργάτριες ξυπνούν πολύ πριν ανατείλει
ο ήλιος στο Ταμπαράμ της Ινδίας.
Ένα φορτηγάκι τις μεταφέρει σε απόσταση
60 χιλιομέτρων μέχρι την ειδική οικονομική ζώνη
του Μαντράς. Από εκεί μοιράζονται στα περίπου
100 εργοστάσια και χάνονται ανάμεσα σε άλλους
22.000 εργάτες. Τα γραφεία εύρεσης εργασίας
που τις είχαν προσεγγίσει ζητούσαν εργαζόμενους
που θα δέχονταν συμβόλαια πολύ μικρής διάρκειας,
κυρίως όμως ζητούσαν επίμονα γυναίκες.
Τότε δεν ήξεραν γιατί. Μετά κατάλαβαν.
Για τους εργοδότες του Μαντράς το γυναικείο
εργατικό δυναμικό
είναι πιο αποδοτικό και «ασφαλές».
Δουλεύουν 10 με 12 ώρες κάθε μέρα παίρνοντας κάτι
λιγότερο από το βασικό μισθό. Κυρίως όμως φοβούνται
να έρθουν σε επαφή με τα συνδικάτα, που μάχονται
για καλύτερες συνθήκες εργασίας.
«Όταν επισκεπτόμαστε τα εργοστάσια βλέπαμε
γυναίκες που κυριολεκτικά έτρεχαν φοβισμένες
για να μας αποφύγουν» έλεγε πριν από μερικά χρόνια
ένας Ινδός συνδικαλιστής. Αυτή ήταν και η μεγάλη
«επιτυχία» των εκατοντάδων ΕΟΖ που δημιουργήθηκαν
στην Ινδία μετά το 2005 - να δημιουργήσουν μια ζώνη
όπου δεν θα τηρούνται
ούτε στοιχειώδη εργασιακά δικαιώματα.
Παρά την περί του αντιθέτου κοινή πεποίθηση
οι εταιρείες που δραστηριοποιούνται σε αυτές
τις ΕΟΖ δεν δίνουν ιδιαίτερα πιο χαμηλούς μισθούς
στους εργαζομένους τους. Φροντίζουν όμως
οι εργαζόμενοι να αφήσουν έξω από την πύλη
του εργοστασίου κάθε εργασιακό δικαίωμα και κάθε
έννοια ανθρώπινης αξιοπρέπειας.
Το διάλλειμα για φαγητό θεωρείται πολυτέλεια
ενώ οι συχνές επισκέψεις στην τουαλέτα μπορεί
να τιμωρηθούν με μείωση μισθού.
Πολλές εργάτριες υποστηρίζουν ότι
αν κάποια μέρα δεν πετύχουν
τους στόχους παραγωγής που έχουν θέσει
οι εργοδότες τους οι φύλακες τους απαγορεύουν
να χτυπήσουν την κάρτα κατά την έξοδο και έτσι
χάνουν ολόκληρο το μεροκάματο.
Προκειμένου να εμποδίσει τα συνδικάτα
να οργανώσουν τις εργάτριες η ινδική κυβέρνηση
ψήφισε από το 2006 ειδική νομοθεσία που απαγορεύει
στις υπάρχουσες συνδικαλιστικές ενώσεις
να δραστηριοποιηθούν στο εσωτερικό των ΕΟΖ.
Θεωρητικά οι εργαζόμενοι έχουν το δικαίωμα
να δημιουργήσουν τις δικές τους ενώσεις μέσα
στα εργοστάσια, πρακτικά όμως γνωρίζουν ότι
μια τέτοια κίνηση μπορεί να οδηγήσει σε άμεση απόλυση.
Η κατάσταση στις ΕΟΖ της Ινδίας έφτασε
σε τέτοιο σημείο ώστε προκάλεσε ακόμη
και την αντίδραση
του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου!
Οι ενστάσεις του Ταμείου βέβαια, όπως και άλλων
οικονομικών οργανισμών του εξωτερικού,
δεν αφορούσαν τα δικαιώματα των εργαζομένων
αλλά το γεγονός ότι οι ΕΟΖ μετατράπηκαν
σε θύλακες κερδοσκοπίας. Είναι χαρακτηριστικό ότι
στην Ινδία μια Ειδική Οικονομική Ζώνη μπορεί
να πάρει άδεια ακόμη και αν καταλαμβάνει μόνο
δέκα στρέμματα τη στιγμή που στην Κίνα
οι ΕΟΖ καταλαμβάνουν εκτάσεις που ξεπερνούν
και τα 40.000 στρέμματα.
«Τους έκαναν δώρο τη φορολογία χωρίς
να εξασφαλίσουν ούτε ένα πλεονέκτημα» ήταν
η χαρακτηριστική δήλωση που έκανε ο διευθυντής
του τμήματος ερευνών του ΔΝΤ Ραγχουραμ Ρατζάν
μόλις ένα χρόνο μετά την ψήφιση
της νομοθεσίας για τις ΕΟΖ. Η ειδική οικονομική
ζώνη του Μαντράς είναι μόνο μία από τις τουλάχιστον
3.500 ΕΟΖ που λειτουργούν
σε περισσότερες από 130 χώρες.
Η ιδέα των ΕΟΖ λέγεται ότι γεννήθηκε το 1929
στην Ισπανία του Βασιλιά Αλφόνσου του 10ου.
Οι ειδικές οικονομικές ζώνες όμως, όπως
τις γνωρίζουμε σήμερα, αναπτύχθηκαν παράλληλα
με την ανάπτυξη των πολυεθνικών από τη δεκαετία
του '70 και γιγαντώθηκαν με τους νεοφιλελεύθερους
ανέμους που κυριάρχησαν από τη δεκαετία του '80.
Σήμερα οι μισθοί και οι συνθήκες εργασίας
σε αυτές ποικίλουν: από τα πολυτελή γραφεία
του Ντουμπάι μέχρι τα εργασιακά κολαστήρια
του Μπαγκλαντές. Ακόμη και μια απλή αναζήτηση
στο Ιντερνετ όμως επιβεβαιώνει ότι η ανάπτυξη
των Ειδικών Οικονομικών Ζωνών έγινε συνώνυμο
των εργασιακών συνθηκών που επικρατούν
σε χώρες όπως οι Φιλιππίνες, η Σρι Λάνκα,
η Καμπότζη, η Κόστα Ρίκα, ο Μαυρίκιος
η Μαδαγασκάρη και πιο πρόσφατα η Κίνα και η Ινδία.
Βασικό χαρακτηριστικό των Ειδικών Οικονομικών
Ζωνών είναι η φορολογική ασυλία που λαμβάνουν
οι φιλοξενούμενες εταιρείες. Ασυλία που μπορεί
να ξεκινά από πέντε έως 15 χρόνια
ή να είναι μόνιμη.
Θεωρητικά αυτή η μείωση εσόδων,
που επιβαρύνει
τους υπόλοιπους φορολογούμενους,
θα έπρεπε να αντισταθμίζεται από την αύξηση
της απασχόλησης αλλά και ροές κεφαλαίων
από τις ΕΟΖ σε άλλους κλάδους της τοπικής οικονομίας.
Όπως έχουν επισημάνει όμως δεκάδες ερευνητές
σε όλο τον κόσμο τα οφέλη αυτά αν και μπορεί
να έχουν μια σημασία για υποανάπτυκτες χώρες
της Αφρικής και της Ασίας δεν ισχύουν
αναγκαστικά σε πιο αναπτυγμένες οικονομίες
όπως αυτή της Ελλάδας ή άλλων χωρών
της ευρωπαϊκής περιφέρειας. Εκεί παρατηρείται
απλώς εσωτερική μετακίνηση εργαζομένων
με παράλληλη υποβάθμιση των εργασιακών τους
δικαιωμάτων και όχι δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.
Σε αυτές τις χώρες τα εργοστάσια
που λειτουργούν σε ΕΟΖ συνήθως εισάγουν
τις πρώτες ύλες τους από το εξωτερικό ενώ
αναζητούν εργάτες χαμηλής
εξειδίκευσης - δεν προσφέρουν δηλαδή διάχυση
της τεχνολογίας και τεχνογνωσίας όπως μπορεί
να συμβαίνει σε χώρες του Τρίτου Κόσμου.
Μιλώντας στα «Επίκαιρα» ο Ντιν Μπέικερ,
διευθυντής του Κέντρου Οικονομικών και Πολιτικών
Ερευνών στην Ουάσινγκτον (CERP) χαρακτηρίζει
«ανόητη» την ιδέα των ΕΟΖ για χώρες όπως η Ελλάδα.
«Αυτό που πραγματικά συμβαίνει» μας εξηγεί
«είναι ότι οι ιδιοκτήτες μετακινούν
την επιχείρηση τους ένα δρόμο παρακάτω
και αίφνης απολαμβάνουν τα φορολογικά προνόμια
και ότι άλλο προβλέπει η οικονομική ζώνη.
Αυτός σίγουρα δεν είναι ένα έξυπνος τρόπος
για να φέρεις ξένες επενδύσεις».
Ένα δεύτερο κοινό χαρακτηριστικό των ΕΟΖ
είναι ότι το κόστος
για τη δημιουργία των υποδομών βαρύνει σχεδόν
πάντα τη χώρα υποδοχής
και τους φορολογούμενούς της. Πρόκειται δηλαδή
για μια έμμεση αναδιανομή κεφαλαίων
από τους πολίτες μιας αναπτυσσόμενης χώρας
στις εταιρείες μιας αναπτυγμένης.
Σε ορισμένες περιπτώσεις η δημιουργία των ΕΟΖ
προϋποθέτει το ξερίζωμα ολόκληρων χωριών
και οικισμών ενώ δεν λείπουν οι περιπτώσεις όπου
οι Ειδικές Οικονομικές Ζώνες οικοδομήθηκαν
σε περιοχές που είχαν καταστραφεί από πολεμικές
συγκρούσεις. Συγκεκριμένα στην περίπτωση
της Σρι Λάνκα η κυβέρνηση είχε ξεκινήσει
το σχεδιασμό ΕΟΖ σε περιοχές που ελέγχονταν
ακόμη από την οργάνωση Τίγρεις Ταμίλ
και οι οποίες στη συνέχεια ισοπεδώθηκαν
από ανηλεείς βομβαρδισμούς. Για αρκετούς
ερευνητές οι ΕΟΖ σε αρκετές χώρες έφτασαν
να αποτελούν μια νέα μορφή αποικιοκρατίας.
Με τη μόνη διαφορά ότι οι νέοι αποικιοκράτες
δεν έπρεπε να εισβάλλουν και να καταλάβουν
τη χώρα για να δημιουργήσουν τις κατάλληλες
συνθήκες για τις επιχειρήσεις τους.
Αυτό πλέον είναι αρμοδιότητα της τοπικής κυβέρνησης.
Άρης Χατζηστεφάνου
Επίκαιρα Απρίλιος 2012 http://info-war.gr
Πηγή: ekorinthos.gr
6 Νοεμβρίου 1973, Σκαραμαγκάς.
Ο 48χρονος μηχανικός Ιωάννης Σακκάς,
είναι έτοιμος να δώσει «σάρκα και οστά»
στο περίφημο «Ηλιακό κάτοπτρο»
του μεγάλου αρχαίου Έλληνα φυσικού,
μηχανικού και εφευρέτη, Αρχιμήδη.
Το ηλιακό κάτοπτρο,
ήταν στην πραγματικότητα
πολλά κάτοπτρα μαζί, μέσω των οποίων
συσσωρεύονταν ηλιακή ενέργεια,
η οποία μετατρέπονταν σε μια δέσμη
πολύ μεγάλης θερμότητας
και κατόπιν κατευθύνονταν
σε κάποιον στόχο, προκαλώντας πυρκαγιά.
Περισσότερα εδώ:
http://kartson.blogspot.gr/2013/02/19.html
Σε παραπλήσιο πείραμα που έγινε
στην εκπομπή του BBC,
«James May's Big Ideas»,
χρησιμοποιήθηκε ένα γιγαντιαίο κάτοπτρο
το οποίο απαρτίζονταν από μικρότερα
γυάλινα κάτοπτρα.
Ο στόχος δεν ήταν πλέον ξύλινος,
αλλά μεταλλικός.
Το αποτελέσματα όπως βλέπετε
και στο βίντεο ήταν εντυπωσιακά.
Solar "Death Ray": Power of 5000 suns!
Ρε συ, νομίζω πως μια από τις μεγαλύτερες
δυσκολίες που αντιμετωπίζει ο επαναστάτης,
είναι πώς μέσα στη διαδρομή του
δεν θα χάσει την ανθρώπινη ουσία του,
πώς θα διαφυλάξει την εσωτερική του πορεία,
στην ολοκλήρωσή του ως ανθρώπου,
στο πώς δηλαδή αυτός ο μοναχικός δρόμος
δεν θα μπει μέσα του, δεν θα τον κατακτήσει,
δεν θα τον μετατρέψει
από στοχαστικό σε πιστό,
από ευαίσθητο ρομαντικό
σε γραφειοκράτη,
από ανθρωπιστή
σε εχθρό του ανθρώπου
και της κοινωνίας,
από επαναστάτη σε πολιτικό ...
Θαρρώ πως μονάχα μια βαθιά
και μεγάλη αγάπη για τη ζωή
μπορεί να σώσει
την ανθρώπινη ουσία σου,
γιατί όπως η επανάσταση
δεν είναι μια πολιτική πράξη
αλλά μια βαθιά κοινωνική παιδεία,
μια πολύχρωμη ερωτική επικοινωνία
με τους ανθρώπους, τη φύση
και τα πράγματα,
έτσι κι ο επαναστάτης δεν μπορεί
να είναι ένας πολιτικός άνθρωπος,
αλλά ένας άνθρωπος ερωτευμένος ...
Χρόνης Μίσσιος,
"Χαμογέλα, ρε, τι σου ζητάνε;"
![μίσσιος[1].jpg](http://kartson.pblogs.gr/files/f/478736-%C3%AC%C3%9F%C3%B3%C3%B3%C3%A9%C3%AF%C3%B2[1].jpg)
Pan kARTson
ΚΟΡΙΝΘΟΣ
Το προφίλ μου
