Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2013

Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης.

mNET OR_5242.jpg

mNET R C_5243.jpg

mNET OR C_5251.jpg

mNET R C_5239.jpg

mNET OR _5241.jpg

Κατήντησα σχεδόν ανέστιος και πένης.

Aυτή η μοιραία πόλις, η Aντιόχεια

όλα τα χρήματά μου τάφαγε:

αυτή η μοιραία με τον δαπανηρό της βίο.


Aλλά είμαι νέος και με υγείαν αρίστην.

Κάτοχος της ελληνικής θαυμάσιος

(ξέρω και παραξέρω Aριστοτέλη, Πλάτωνα·

τι ρήτορας, τι ποιητάς, τι ό,τι κι αν πεις).

Aπό στρατιωτικά έχω μιαν ιδέα,

κ' έχω φιλίες με αρχηγούς των μισθοφόρων.

Είμαι μπασμένος κάμποσο και στα διοικητικά.

Στην Aλεξάνδρεια έμεινα έξι μήνες, πέρσι·

κάπως γνωρίζω

 (κ' είναι τούτο χρήσιμον) τα εκεί:

του Κακεργέτη βλέψεις, 

και παληανθρωπιές, και τα λοιπά.


Όθεν φρονώ πως είμαι στα γεμάτα

ενδεδειγμένος για να υπηρετήσω 

αυτήν την χώρα,

την προσφιλή πατρίδα μου Συρία.


Σ' ό,τι δουλειά με βάλουν θα πασχίσω

να είμαι στην χώρα ωφέλιμος.

 Aυτή είν' η πρόθεσίς μου.

Aν πάλι μ' εμποδίσουνε 

με τα συστήματά τους

τους ξέρουμε τους προκομένους: 

να τα λέμε τώρα;

αν μ' εμποδίσουνε, τι φταίω εγώ.


Θ' απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,

κι αν ο μωρός αυτός δεν μ' εκτιμήσει,

θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.

Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,

πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.


Θα με θελήσει πάντως ένας απ' τους τρεις.


Κ' είν' η συνείδησίς μου ήσυχη

για το αψήφιστο της εκλογής.

Βλάπτουν κ' οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.


Aλλά, κατεστραμένος άνθρωπος,

 τι φταίω εγώ.

Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.

Aς φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί

να δημιουργήσουν έναν τέταρτο καλό.

Μετά χαράς θα πήγαινα μ' αυτόν. 

Κωνσταντίνος Π. Καβάφης

(Από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984)

mNET R C_5252.jpg


Τετάρτη, 13 Νοεμβρίου 2013

Θὰ πρέπει νὰ ἦταν ἄνοιξη.......

NETO ail A _0398.jpg

ΑΥΤΟΣΥΝΤΗΡΗΣΗ


Θα πρέπει να ήταν άνοιξη

γιατί η μνήμη αυτή

υπερπηδώντας παπαρούνες έρχεται.

Εκτός εάν η νοσταλγία

από πολύ βιασύνη,

παραγνώρισ' ενθυμούμενο.

Μοιάζουνε τόσο μεταξύ τους όλα

όταν τα πάρει ο χαμός.

Αλλά μπορεί να 'ναι ξένο 

αυτό το φόντο, 

νά 'ναι παπαρούνες δανεισμένες

από μιάν άλλην ιστορία,

δική μου ή ξένη.

Τα κάνει κάτι τέτοια η αναπόληση.

Από φιλοκαλία κι έπαρση.


Όμως θα πρέπει να 'ταν άνοιξη

γιατί και μέλισσες βλέπω

να πετούν γύρω απ' αυτή τη μνήμη,

με περιπάθεια και πίστη

να συνωστίζονται στον κάλυκά της.

Εκτός αν είναι ο οργασμός

νόμος του παρελθόντος,

μηχανισμός του ανεπανάληπτου.

Αν μένει πάντα κάποια γύρις

στα τελειωμένα πράγματα

για την επικονίαση

της εμπειρίας, της λύπης

και της ποίησης.

Κική Δημουλά

netO l _0184.jpg
ΑΣΥΜΒΙΒΑΣΤΑ

Όλα τα ποιήματά μου για την άνοιξη
ατελείωτα μένουν.

Φταίει που πάντα βιάζεται η άνοιξη, 
φταίει που πάντα
 αργεί η διάθεσή μου.

Γι' αυτό αναγκάζομαι
κάθε σχεδόν ποίημά μου
 για την άνοιξη
με μια εποχή φθινοπώρου
ν' αποτελειώνω.
Κική Δημουλά
NETLdimoula-07-flat.jpg
H Κική Δημουλά γεννήθηκε το 1931 στην Αθήνα,
 όπου και ζει. 
Παντρεύτηκε τον μαθηματικό και ποιητή 
Άθω Δημουλά, 
με τον οποίο απέκτησε δύο παιδιά. 
Εργάστηκε ως υπάλληλος 
στην Τράπεζα της Ελλάδος. 
Έχει εκδώσει 14 συλλογές. 
Τιμήθηκε το 1972
με το Β΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης, 
το 1989 με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Ποίησης
και το 1995 με το Βραβείο Ουράνη
 της Ακαδημίας Αθηνών.
 Το 2002 εξελέγη τακτικό μέλος 
της Ακαδημίας Αθηνών. 
Τιμήθηκε τον Μάρτιο του 2010
 με το Ευρωπαϊκό Βραβείο Λογοτεχνίας 
από την Association Capitale 
Europιenne des Littιratures. 
Ποιήματα της έχουν μεταφραστεί 
στα αγγλικά, τα γαλλικά, τα ισπανικά, 
τα ιταλικά, τα πολωνικά, τα βουλγαρικά, 
τα γερμανικά και τα σουηδικά.
NETLdimoula-05-flat.jpg
     Οι συνθέσεις, με την ποιήτρια
           είναι του εικαστικού
              Ντίνου Πετράτου 
NET Oil C_0404.jpg


Πέμπτη, 15 Αυγούστου 2013

Ένα τραγούδι, για σένα, και ας το μετανιώσω.

NETO 35764706.jpg


Δε θα σου στείλω μήνυμα ούτε θα τραγουδήσω

και παραμύθια δε θα πω γιατί σε αγαπάω.

Μόνο αλήθειες θα σου πω όσο κι αν με πειράζει.

Ναι, σε θυμάμαι και πονώ, πίνω και ξενυχτάω.


                 Γι αυτό σου λέω μήνυμα 

                δεν πρέπει να σου στείλω

θα ναι τα λόγια μου πικρά και θα το μετανιώσω. 


Εσύ μου είπες κάποτε πως όταν αγαπήσεις

θα είναι η αγάπη σου σα δρόμος δίχως τέλος

θα είναι ατελείωτη σαν ουρανός μ αστέρια

σα θάλασσα π απλώνεται στα πέρατα του κόσμου.


                    Γι αυτό σου λέω μήνυμα 

                   δεν πρέπει να σου στείλω

θα ναι τα λόγια μου πικρά και θα το μετανιώσω. 

                     Πάν Καρτσωνάκης

neto _0194.jpg



Κυριακή, 4 Αυγούστου 2013

Υπάρχουν περισσότεροι, δρόμοι, για να . . . . χαθούμε.

NETO C_5531.jpg

   Οι δρόμοι πρέπει πάντοτε να οδηγούνε κάπου

   αλλιώς  δεν έχει νόημα, χάνετε τον καιρό σας,

    μας έλεγε κι ο δάσκαλος, το έγραφαν βιβλία.

   Με σεβασμό τ ακούγαμε, κι αντίρρηση καμία.


   Δεν  ήθελα προβλέψιμη να είναι η ζωή μας

 μονόδρομος με σιγουριά να οδηγεί στο τέλος.


  Όμως τα χρόνια πέρασαν και με την εμπειρία

  κι εγώ τώρα κατάλαβα το λάθος των βιβλίων

που ήτανε απόλυτα για τον σκοπό των δρόμων.

         Υπάρχουν περισσότεροι, δρόμοι,

                    για να . . . . χαθούμε.

                    Καρτσωνάκης Πάν

NETO TRENA TRAINAL_8025.jpg


Δευτέρα, 3 Μαρτίου 2008

Αναίσθητο μάγουλο στα χαστούκια .

2KAFES_0109 net.jpg

. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .

Μικράν, μικράν, κατάπτυστον

ψυχήν έχουν αι μάζαι,

ιδιοτελή καρδίαν,

και παρείαν αναίσθητον

εις τους κολάφους .

Από την ωδήν εις Ανδρέαν Κάλβον

 του Κωνσταντίνου  Καρυωτάκη .

Φωτογραφία  :   Παν.Καρτσωνάκης

                                     

http://kartson.pblogs.gr

http://petra.pblogs.gr/

http://www.photografies.8m.com

ΔΙΧΤΥ_0089 νετ.jpg


Κυριακή, 20 Ιανουαρίου 2008

Mάγισσα να την φέρη στα καλά της .

Bizinos034.jpg

 Εγνώριζον, πως όταν ερωτευθή

καμμία βασιλοπούλα με το ραφτάκι της,

 δεν χορατεύει·

 μόνον ερωτεύεται εις τα γερά· και αρρωστά·

και πέφτει στο κρεββάτι· και γίνεται του θανατά·

και κανείς ιατρός δεν ημπορεί να την ιατρεύση,

 καμμία μάγισσα να την φέρη στα καλά της.

― Ώς που φωνάζει επί τέλους τον πατέρα της η βασιλοπούλα

 και του το λέγει παστρικά παστρικά:

 «Πατεράκι μου, ή το ραφτόπουλο,

που τραγουδά τόσον εύμορφα, ή θα πεθάνω!»
   

 Ο βασιλεύς άλλο παιδί δεν έχει.  Tί να κάμη;

Φορεί την κορώνα του στο κεφάλι,

και πηγαίνει στα πόδια του ραφτόπουλου και

«Στον Θεό και στα χέρια σου!» του κράζει!

 «Kάμε μου την χάρι να πάρης την κόρη μου.

 Κάμε μου την χάρι να γενής γαμβρός μου.

 Αλλά δείξε δα προτήτερα και καμμιά παλληκαριά,

 δια να μην πέσω από την υπόληψί μου,

ωσάν βασιλέας όπου είμαι».

 Από το

Tο μόνον της ζωής του ταξείδιον

Γεώργιος Βιζυηνός




http://petra.pblogs.gr

Profile

kartson Pan kARTson
ΚΟΡΙΝΘΟΣ
Το προφίλ μου

Powered by pathfinder blogs